Door liefde omringd

Spannend mijn eerste blog over mijn werk. Op intranet stond een oproepje voor bloggers waarna bij mij de vraag kwam: kan ik bloggen? Want ik maak genoeg mee tijdens de uurtjes die ik op het werk doorbreng. Mijn werk is veelzijdig, maar is dit interessant genoeg om over te bloggen en is hier ook publiek voor? Ik ga het gewoon proberen…

Afgelopen week waren we als team betrokken bij de palliatieve zorg van één van onze bewoners. De verpleegkundige dienst wordt vaak al in een vroeg stadium betrokken, omdat de gezondheid van de bewoner minder wordt en daar onze hulp bij nodig is. Bij het ingaan van palliatieve of terminale zorg gaan wij naar de desbetreffende afdeling om te kijken hoe het met de bewoner gaat of er vragen zijn van de afdeling of van de familie. Elke dienst stemmen we deze zorg af met de betreffende afdeling, arts en de familie. Ik had die zondag al telefonisch contact gehad met de afdeling en we waren tot de conclusie gekomen dat de huidige pijnmedicatie niet meer voldeed. Mijn taak is dan om de bewoner te zien, de situatie te beoordelen en om te kijken welk beleid en route we volgen. Ik neem contact op met de SO (specialist ouderengeneeskunde) en leg uit wat ik heb gezien en gehoord om vervolgens in overleg goed beleid op te stellen.

Intiem moment
In dit geval zou er een morfinepompje geplaatst worden.  De familie was akkoord en bij aankomst op de afdeling hoorden we twee dochters zingen op de kamer. Eén van de vaste medewerkers vertelde dat de bewoner vroeger veel van muziek hield en dat dit een gedeelde passie was binnen het gezin. Nadat we binnen waren verwelkomd zagen we dat beide dochters ineens contact maakten met hun vader, terwijl hij al bijna een week palliatieve zorg kreeg en al langzaam minder bij bewustzijn raakte.

Terwijl wij aan het praten waren, was het er ineens : oogcontact met één van de dochters en een schijnbare blik van herkenning. Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden! Wat een bijzonder en intiem moment . Dit kwam ook omdat dit zoveel teweeg bracht bij de dochter dat ze haar emoties niet in kon houden en haar tranen de vrije loop liet. Ze hadden zo maar ineens contact en er was een blijk van herkenning. Schijnbaar was een oogopslag van hem al voldoende om te laten weten dat hij hen hoorde en dat hij het kon waarderen. Van dat kwetsbare moment mocht ik deel uitmaken, ik kreeg er kippenvel van. De familie heb ik bij het weggaan bedankt.

‘Wat bijzonder dat ik dit van zo dichtbij mag meemaken’

Later die week mocht ik nog een paar keer bij deze familie ‘over de vloer komen’ tijdens mijn werk. Elke keer als ik binnenkwam viel het me op hoeveel liefde en genegenheid er in de kamer was. Ik merkte het aan de manier waarop ze over hun vader spraken, herinneringen ophaalden en lachten met elkaar. Daarnaast bleven ze liedjes zingen en lieten ze weten dat ze er waren.

Deze vader werd door liefde omringd, door al zijn kinderen. Terwijl hij afscheid van het leven nam  kwamen de broers en zussen nog nader tot elkaar.

Wat prachtig om te zien en wat bijzonder dat ik dit van zo dichtbij mag meemaken. Afscheid nemen is moeilijk, maar kan ook tegelijk heel mooi zijn. En soms kom je in een week van waken meer over iemand te weten dan al die tijd ervoor dat je ‘gezorgd’ hebt voor iemand terwijl die op een van de afdelingen verbleef.

Deze week van afscheid zullen ze niet snel vergeten denk ik……  Ik in ieder geval niet.