Foto’s maken!

Bloggen over het werk… spannend, maar ook heel leuk. Om de veelzijdigheid van het werken met ouderen te delen. Praten over mooie, positieve ervaringen of juist moeilijke kanten die ik als ergotherapeut dagelijks in mijn werk tegenkom doe ik graag. Dat helpt mij om het een plekje te geven. Er over bloggen is weer iets anders en een hele nieuwe uitdaging!

Als ergotherapeut van Zorgverlening Het Baken kom ik vanuit de eerstelijnszorg ook bij mensen thuis. De eerstelijnszorg is voor iemand die nog thuis of in het verzorgingshuis  woont en wel zorg van een fysiotherapeut, logopedist of ergotherapeut et cetera nodig heeft. De huisarts of specialist schrijft een eerstelijns verwijzing en de ziektekostenverzekeraar vergoedt (deels) deze kosten.

Onlangs kwam er een vraag bij ons binnen via de thuiszorg over een meneer die eigenlijk niks meer doet op een dag. Het lukt hem niet. Hij zit in zijn stoel en onderneemt helemaal niets meer. Door beginnende dementie is hij niet meer in staat om zelf invulling aan zijn dag te geven. De vraag voor mij als ergotherapeut is, om te beoordelen welke mogelijkheden er zijn om hem weer te activeren.

Ontdekkingstocht

Ik maak een afspraak en ga bij het echtpaar langs. We bespreken de wens om meneer weer meer te activeren in het dagelijks leven en gaan samen op onderzoek uit waar zijn interesses liggen. Met behulp van fotokaarten maken we een selectie van verschillende activiteiten. Een ervan springt er echt uit: foto’s maken! Vol enthousiasme vertelt hij hoeveel foto’s hij wel niet heeft gemaakt, maar eindigt een beetje down omdat hij dat al jaren niet meer doet. De net zo stralend vertellende meneer raakt mij. Fotograferen was vroeger echt een passie, zou hij dat weer kunnen doen?
Eerst observeer ik meneer tijdens het uitvoeren van een activiteit. Zo kan ik zien waar hij goed in is en waar hij moeite mee heeft. Initiatief nemen is lastig valt mij op. Wel is hij heel goed in het zoeken naar informatie. We besluiten samen  om het fototoestel uit te proberen. Dat is een spannend moment. Gaat dit goed?  Herkent hij nog iets van zijn fototoestel of is het misschien te moeilijk? Direct de juiste knoppen bedienden is nog lastig.  Er zitten er teveel op. Samen kijken we hoe een en ander werkt.

Hij doet het

Om het fotograferen te laten slagen  pas ik de situatie aan op zijn mogelijkheden. Zo maak ik foto’s van zijn fototoestel en plak herkenningsstickers op de juiste knoppen. Hiermee heeft hij een persoonlijke fotohandleiding van zijn toestel en weet hij welke handelingen hij moet verrichten om een foto te maken. En  om een gemaakte foto weer terug te kijken. We oefenen een paar keer. Hij blijft enthousiast en het gaat steeds beter.

En opeens zie ik iets gebeuren… Hij richt zijn camera op zijn vrouw en maakt een foto. Tranen springen in haar ogen. Vroeger maakte hij altijd foto’s van haar, vertrouwt ze mij toe. Het is net of er een laadje in het geheugen is opengegaan. Het is een bijzonder moment. Hoewel de foto’s mogelijk nog niet zo mooi zijn als vroeger, kan hij weer genieten en heeft hij iets om naar uit te kijken en te ondernemen.  Ik ben blij dat de ontdekkingstocht is geslaagd en ik zo een bijdrage heb kunnen leveren aan een stukje invulling van een prettige dag.