Zorgen met twee

Een aantal maanden geleden werd ik gevraagd bij een bewoonster te komen kijken op een van onze psychogeriatrische afdelingen. Hier verblijven over het algemeen bewoners met Alzheimer of andere vormen van dementie.  Er was advies en begeleiding nodig over een ontstane wond.

Nadat ik mevrouw twee keer bezocht had, herkende ze mij als ‘de zuster die voor de wond kwam’. Ze was een hele hartelijke vrouw. Meestal opgewekt en in voor een praatje. Toen  ik voor de derde keer bij haar was en we samen aan het praten waren,  keek ze ineens me aan en zei vanuit het niets : ”Zuster, nu moet je me toch eens wat vertellen. Je bent gegroeid of niet?” Ik keek haar aan en moest lachen. Als reactie gaf ik aan dat het klopte en er, als alles goed mocht gaan, nog vele kilo’s bij kwamen.

Ik had net die week op het werk verteld dat we in verwachting waren van ons 3e kindje. Er was volgens mij nog niets te zien aan de buitenkant, dus waaraan had ze het gezien?

De collega die met mij mee was, wist mij te vertellen dat deze bewoonster op de een of andere manier oog had voor dit soort kwesties en heel goed aanvoelde wanneer iemand in verwachting was. En ze had het eigenlijk altijd goed,  heel verrassend!

Blijk van herkenning
De weken vlogen voorbij en mijn buik groeide.  Werken werd wat zwaarder en de dagen werden opgedeeld met mijn collega’s. Op de somatiek afdelingen waren de bewoners soms bezorgd en vroegen zich af of het allemaal wel lukte, werken met zo’n groeiende buik. Op de psychogeriatrische afdeling bleek het een mooi onderwerp en heb ik veel leuke gesprekken en reacties gehad van de dementerende bewoners. Overal waar je komt is er een blijk van herkenning en denken de meeste mensen terug aan de periode dat ze zelf kinderen mochten krijgen, of niet… En dan komen soms hele ontroerende verhalen naar boven.

Nu, enkele maanden later, ga ik ‘tijdelijk uit zorg’ en is het tijd voor verlof. De komende periode ben ik thuis om van het verlof te genieten en tijd door te brengen met mijn gezin.

Tot eind dit jaar, dan laat ik weer van mij horen met hopelijk nog meer mooie blogs over de zorg.