Blog Jan Willem: De stervende graankorrel

Afgelopen week zat ik met mijn handen in de aarde.
Tijd om te zaaien.
Bieten, wortels, pompoenen, zonnebloemen en meloenen.
Ik stopte de zaadjes in de donkere, vochtige grond, dekte ze toe en gaf ze water.
En toen begon het wachten…
Gaat er wat groeien?

Ik had het erover met een paar bewoners.
Sommigen hadden vroeger een grote moestuin.
Ze herkenden het meteen.
"Je stopt het zaad in de grond en dan begint het grote wachten, zal er wat gaan groeien?" zei iemand.
En een ander vulde aan: "Altijd weer spannend, wat er bovenkomt."

Die woorden bleven hangen.

Want onder de grond gebeurt er iets wat wij niet zien.
Een zaadje neemt water op, zwelt en barst open.
Vanuit dat openbarsten zoekt de wortel zijn weg naar beneden.
En tegelijk worstelt en wringt zich een klein sprietje door de aarde omhoog.
Niet zonder moeite.
Niet zonder weerstand.
Maar, op een gegeven moment zie je het: dan steekt er een groen sprietje boven de aarde uit.

Dat beeld van een zaadje gebruikt Jezus ook.
Hij vertelt over een graankorrel die in de aarde valt en sterft, om vrucht te kunnen dragen.
Hij vertelt over de weg die Hij zelf zal gaan.
Zijn weg ging door het donker van Goede Vrijdag.
Door lijden en sterven.
Drie dagen was het stil.
Drie dagen waarin alles leek te stoppen.
Geen hoop en geen leven meer.

Maar… zoals het zaadje niet in de aarde blijft, zo bleef Hij niet in het graf.
Met Pasen breekt het leven door.
Jezus baande zich een weg uit het donker van de dood naar het licht van het leven.
Zijn weg ging door de diepte, maar liep uit op nieuw leven.
Een leven dat niet meer stuk kan en vrucht draagt.

De stervende graankorrel.
Verdwenen in de aarde.

Stil en donker.
Maar niet zonder hoop.
Want zo werkt God: na Goede Vrijdag komt Pasen.
Na het graf: leven.
Dat geeft hoop.
Voor nu.
En voor wat komt.

Gezegend Pasen!

Jan Willem van der Kamp
Geestelijk verzorger Zorgverlening Het Baken